De enorme gebedshal wordt bekroond door een koepel van 53 meter hoog die de ruimte vult met zacht licht van glas-in-loodramen. Ondersteund door vier massieve pijlers creëert het een gevoel van evenwicht en rust terwijl het Mimar Sinan's meesterschap van proportie en akoestiek laat zien.

De marmeren mihrab en minbar zijn versierd met delicate Iznik tegels en geometrisch houtsnijwerk. Daarboven versiert gouden Arabische kalligrafie van Ahmet Karahisari de bogen, waardoor kunst en spiritualiteit in één harmonieuze ruimte worden verenigd.

De open binnenplaats, omlijst door koepelvormige portieken en marmeren zuilen, weerspiegelt de symmetrie van de moskee. In het midden staat een marmeren fontein die ooit werd gebruikt voor de wassing en die een vredige ruimte biedt tussen de stad en het kalme interieur van de moskee.

Achter de moskee liggen de sierlijke graftombes van Sultan Süleyman de Prachtige en Hürrem Sultan, versierd met levendige Iznik-tegels en Koraninscripties die de keizerlijke gratie en toewijding weerspiegelen.

De Süleymaniye Moskee werd gebouwd in het midden van de 16e eeuw, tijdens het hoogtepunt van de Ottomaanse politieke, militaire en culturele macht. In het Ottomaanse denken was de sultan zowel kalief als wereldlijke heerser, verantwoordelijk voor het handhaven van de goddelijke wet en de sociale orde. De enorme schaal van de moskee, de perfecte proporties en de indrukwekkende positie boven de Gouden Hoorn versterkten zijn rol als een verklaring van keizerlijk gezag en geloof.

In tegenstelling tot westerse kathedralen die als geïsoleerde monumenten stonden, vormde de Süleymaniye het centrum van een uitgestrekte külliye, een zelfvoorzienend complex dat de eredienst integreerde met het dagelijkse burgerleven. Het huisvestte vier madrasa's waar geleerden en ambtenaren werden opgeleid, een medische school en ziekenhuis die geworteld waren in het geloof dat genezen een daad van liefdadigheid was, en een openbare keuken die elke dag duizenden gratis maaltijden serveerde aan armen, reizigers en studenten.

De enorme centrale koepel van Süleymaniye symboliseerde de hemel en verenigde alle aanbidders onder één goddelijke ruimte. Sinan plaatste lege kleipotten in de koepel en de muren om een bijna perfecte akoestiek te creëren, waardoor preken en Koranrecitaties duidelijk overkwamen zonder versterking. Zelfs het roet van olielampen werd verzameld en omgezet in inkt voor koninklijke kalligrafen, een stille uiting van toewijding die in kunst werd omgezet.